'Kraamvisite' door suzanne24 (
http://www.dfoto.nl/=suzanne24)
Een foto waar ik een dubbel gevoel bij heb. Deze foto heeft voor mij zeker een speciaal plekje en tegelijkertijd irriteert ie mij vanwege de technische mankementen. De foto is niet scherp en heeft wat overbelichte delen.
Het is inmiddels alweer even geleden dat ik deze foto heb gemaakt. Ik was nog maar net bezig met fotografie en fotografeerde destijds met mijn digitale compact camera de Sony DSC-H2. Een hele fijne camera waar ik veel mee geleerd heb. De foto is gemaakt in Ouwehands dierenpark waar ik toen met mijn vader een dagje aan het oefenen was. We stonden al een tijdje bij deze heerlijke dieren te kijken, maar het jong hadden we nog niet gezien. Opeens gebeurde het, recht voor mijn ogen opende de moeder haar armen en liet twee van haar (vermoedelijk) familieleden over haar schouder meekijken naar haar wondertje. Slechts een seconde duurde het waarna ze haar armen weer sloot en met haar jong de benen nam naar een rustiger plek. Maar dit alles gebeurde wel recht voor mijn camera! Voordat ik goed en wel besefte wat er zich voor mijn neus afspeelde was het alweer voorbij en nog net op tijd dacht ik er aan om de knop van camera in te drukken. Geen enkele afweging heb ik gemaakt bij het maken van deze foto behalve dan de compositie. Destijds stond mijn camera trouwens sowieso standaard in de P stand, dus ik zou ook geen idee gehad hebben waarover ik had moeten nadenken. Sluitertijden, diafragma’s en ISO’s waren inmiddels bekende termen voor me, maar ik vond het nog veel te eng om zelf mijn keuzes te maken. Laat staan dat ik me bezighield met focuspunten, lichtmetingen, histogrammen, belichtingscorrecties en meer van dat soort dingen.
Over de compositie ben ik trouwens wel erg tevreden. Ik vind dat de krappe uitsnede een enorme toegevoegde waarde heeft voor het intieme gevoel. Ik heb zelfs later in photoshop de uitsnede nog krapper proberen te maken, maar dat kwam de foto niet ten goede. En dus is het bij de originele uitsnede gebleven.
De exif bij de foto is als volgt: F3.5, sluitertijd 1/50, ISO 80, brandpuntsafstand 64mm. Met de kennis die ik nu heb zou ik zowel mijn focuspunt als de lichtmeting op het jong richten. Dit is namelijk toch het hoofdonderwerp van de foto. Tevens zou ik een kleiner diafragma gebruiken (hoger F getal) zodat de oudere dieren ook nog in de scherpte vallen. Vermoedelijk zou ik hiervoor de ISO omhoog moeten doen. Ik weet niet meer hoe het licht destijds was, maar aan de exif te zien was het niet heel licht. Aangezien de dieren redelijk stil zaten komt de onscherpte zeer waarschijnlijk door mijn eigen beweging (hetzij uit het snelle handelen hetzij uit spanning) want met 1/50 had de foto denk ik wel scherper kunnen zijn (mede gezien de brandpuntsafstand en het gebruik van monopod).
Bij al deze overdenkingen is het echter maar zeer de vraag of ik daar wel tijd voor zou hebben. Ik wil nogmaals benadrukken dat de hele voorstelling slechts een seconde duurde. En waarschijnlijk zal de foto dus altijd gemaakt worden met de instellingen die ik op dat moment toevallig gebruik.
Ik weet nog goed hoe lang de reis naar huis duurde. Wat een spanning om te zien of de foto gelukt was. Het was immers mijn eerste foto van “een speciaal moment”. Bij thuiskomst was ik zeer trots met het resultaat. Maar hoe meer kennis ik kreeg en hoe langer ik naar de foto keek, hoe meer moeite ik kreeg met de technische mankementen.
Opvallend is wel dat er heel veel mensen zeer gecharmeerd van zijn. Op diverse foto sites heb ik lovende commentaren gekregen. Hier op dfoto is ie foto van de week geworden. En ik heb er mijn eerste fotowedstrijd mee gewonnen. Zo zie je maar dat techniek niet altijd het belangrijkste is. Een foto moet je raken, en deze doet dat wel(dat durf ik in dit geval zelfs over mijn eigen foto wel te zeggen). Het is een heel intiem en herkenbaar beeld. Zo menselijk ook.
Dus een speciaal plekje omdat het mijn eerste “foto met verhaal” is, ik er zo veel fijne reacties op heb gekregen en bovenal omdat ie me nog enthousiaster voor fotografie heeft gemaakt. Als je een keer zo’n blij gevoel van een foto hebt gekregen wil je dat vaker, een verslaving gewoon.
Maar dus toch ook ergernis die maar weinig mensen begrijpen maar die ik niet kan onderdrukken. Ik zou dezelfde foto graag nog eens opnieuw maken, maar besef me dat ie dan niet half zo’n goed gevoel zal opleveren.
Wil je ook over je foto vertellen, neem dan contact met dfoto op. Inzendingen die geplaatst worden worden beloond met een jaar basis lidmaatschap op dfoto
